Шпаргалка по "Истории Беларусии"

  36 Билет Палитыка Расийскага ураду на Бел. у 30-50-я гг. 19ст.

  У лістападзе 1830 г у Варшаве шляхецкімі рэвалюцыянерамі  было паднята паўстанне супраць  расийскага панавання Галоўнымі  прычынамі паўстання были

незадаволеннасць  шляхты падзелами РэчыПаспалітай, парушэнне расийскими уладами польскай Канстытуцыі 1815 г. Рэвалюцый-ныя силы Польшчы адстонвалі лозунгі буржуазна-дэмакратычных пераутварэнняу. Але яны не змаглі ўзначаліць паўстанне Польскія арыстакраты, абапіраючыся на армію Царства Поль-скага і дапамогу заходнееўрапейскіх краін і імкнучыся дабіцца незалежнасці Рэчы Паспалітай у межах 1772 г  захапі лі кіраўніцтва паўстаннем у свае рукі

Расійскі ўрад імкнуўся прадухіліць распаўсюджанне паўстання на тэрыторыю Беларусі, Літвы і Украіны. Тут было ўведзена ваеннае становішча. Аднак у пачатку красавіка 1831 г. паўстанне ахапіла ўжо ўсю Літву і Паўночна-Заходнюю Беларусь (Ашмянскі, Браслаўскі, Дзісенскі і Вілейскі паветы). Ядро паўстанцаў складалі польская шляхта, навучэнцы, афіцэрыпалякі, каталіцкае і уніяцкае духавенства. У паўстанні прымалі ўдзел каля 10 тыс. чалавек. Вузкія палітычныя мэты кіраўнікоў паўстання абумовілі тое, што яно не атрымала падтрымкі сярод шырокіх пластоў насельніцтва.

У жніўні 1831 г. паўстанне  было падаўлена на ўсёй тэрыторыі  Беларусі і Літвы, а потым і ў Польшчы. Але і пасля гэтых падзей палітычныя хваляванні ў межах былой Рэчы Паспалітай не сціхалі.

Змены ва ўрадавай палітыцы на Беларусі. 30-я гг. сталі  паваротнымі ва ўрадавай палітыцы ў  дачыненні да далучаных тэрыторый. Урад узяў курс на поўнае зліццё заходніх губерняў з Расіяй. Прычынамі гэтаму былі: па-першае, рост апазіцыйных грамадска-палітычных настрояў і рухаў, па-другое, разлажэнне феадальна-прыгонніцкага ладу, якое паступова перарасло ў яго крызіс.

Урад ідзе на сур'ёзны палітычны крок, вядомы пад назвай “разбор шляхты”. Ён быў накіраваны супраць дробнай шляхты, галоўнага распаўсюджвальніка апазіцыйных настрояў. У адпаведнасці з указам асобы, якія не змаглі дакументамі пацвердзіць свайго шляхецтва, не былі зацверджаны ў дваранскім званні. Яны пазбаўляліся права валодаць маёнткамі і павінны былі прадаць сваю ўласнасць. Гэтая катэгорыя былых шляхціцаў павялічвала падатковае саслоўе.

Важным мерапрыемствам у напрамку поўнага зліцця заходніх губерняў з Расіяй было ўвядзенне  ўказам ад 1 студзеня 1831 г. расійскага заканадаўства ў Магілёўскай і ВІцебскай губернях. На тэрыторыі Беларусі ўводзілася новае заканадаў-

чае ўлажэнне —  “Установа аб губернях”, усім дзяржаўным установам і пасадам даваліся расійскія назвы.

У 1832 г. быў створаны “Асобы камітэт па справах заходніх губерняў”, які распрацоўваў і ажыццяўляў мерапрыемствы па пашырэнню расійскага дваранскага землеўладання і расійскага ўплыву ў галіне кіравання і суда, у іншых сферах. У мясцовыя адміністрацыйныя органы пачалі прызначацца пераважна расійскія чыноўнікі, польская мова ў судовай справе замяняецца на рускую.

У 1840 г. было поўнасцю адменена дзеянне Літоўскага Статута.' Расійскае заканадаўства распаўсюджвалася на ўсю тэрыторыю Беларусі. Указ 18 ліпеня 1840 г. прадпісваў замест агульнага наймення Беларускіх і Літоўскіх губерняў выкарыстоўваць іх назвы: Віцебская, МагІлёўская, Віленская і Гро-дзенская.

У 1839 г. з мэтай  аслаблення каталіцкага касцёла  на царкоўным саборы ў Полацку  было праведзена аб'яднанне уніяцкай царквы з праваслаўнай.

Аднак урад не спадзяваўся  заваяваць трывалыя пазіцыі ў  беларускіх і літоўскіх губернях пры дапамозе толькі адміністрацыйных мер. Ен пачынае пошук шырокай  апоры ў масах вытворчага насельніцтва — сялянства. 3 гэтай мэтай урад рас-працаваў сацыяльна-эканамічныя рэформы, якія прадугледжвалі мадэрнізацыю старых феадальных парадкаў і змякчэнне сістэмы феадальнага прыгнёту сялян.